Pod koniec XIX wieku Gliwice mogły poszczycić się jedną z bardziej niezwykłych atrakcji sportowych w okolicy – drewnianym torem kolarskim. Oficjalnie nazywany Oberschlesische Rad-Rennbahn Gleiwitz (Górnośląski
Archiwalna publikacja z 2025-02-15.
🇵🇱🇩🇪Pod koniec XIX wieku Gliwice mogły poszczycić się jedną z bardziej niezwykłych atrakcji sportowych w okolicy – drewnianym torem kolarskim. Oficjalnie nazywany Oberschlesische Rad-Rennbahn Gleiwitz (Górnośląski rowerowy tor wyścigowy w Gliwicach), został otwarty 12 września 1897 roku w Lesie Miejskim, nieco na północ od pobliskiej restauracji. Inicjatorem jego powstania był pan Matzurke, przemysłowiec z Berlina i zarazem prezes stowarzyszenia Radfahrer Verein Sport 1895.
Pod koniec XIX wieku zyskał popularność nowy typ roweru – z kołami o tej samej średnicy i napędem na tylne koło za pomocą łańcucha (rozwiązanie opracował w 1885 roku Anglik John Kent Starley). Ten innowacyjny wynalazek wywołał prawdziwą rewolucję w kolarstwie, umożliwiając rozgrywanie profesjonalnych wyścigów. Dzięki temu również gliwiccy pasjonaci sportu znaleźli przestrzeń do trenowania i organizowania zawodów właśnie na nowo wybudowanym torze.
Twórcą konstrukcji był gliwicki mistrz budowlany Paul Gaerte, który jednocześnie był właścicielem obiektu. Tor, w całości wykonany z drewna (niestety nie zachowały się informacje, jakiego gatunku użyto), miał 400 metrów długości i 8 metrów szerokości. Zakręty były odpowiednio wyprofilowane, a w najwyższym punkcie osiągały 4 metry wysokości. Dzięki temu kolarze mogli pokonywać je z dużą prędkością, co dodatkowo podnosiło widowiskowość wyścigów.
Dla kibiców przygotowano trybunę mogącą pomieścić 3100 osób, z czego znacząca część miejsc znajdowała się pod zadaszonymi sektorami. To świadczy o tym, że organizatorzy już wtedy przywiązywali wagę do komfortu widzów, a także liczyli na duże zainteresowanie wydarzeniami sportowymi.
Niestety, tor funkcjonował zaledwie kilkanaście lat. Na planie Gliwic z 1913 roku nie ma już po nim śladu – nie wiadomo, czy uległ naturalnemu zniszczeniu z powodu drewnianej konstrukcji, czy też przyczyniły się do tego trudne realia polityczne i wojenne. Oprócz samego toru w sąsiedztwie działały również korty tenisowe, które podobnie jak tor kolarski nie przetrwały próby.
Choć dziś niewielu gliwiczan pamięta o drewnianym torze w Lesie Miejskim, warto przypomnieć to niezwykłe przedsięwzięcie z przełomu XIX i XX wieku. Było ono nie tylko wyrazem fascynacji nowoczesnym wówczas kolarstwem, lecz także ważnym elementem rozwoju kulturalnego i sportowego miasta. Historia toru w Lesie Miejskim pokazuje, że Gliwice zawsze były otwarte na nowe trendy i śmiałe inicjatywy – nawet jeśli nie wszystkie projekty zdołały przetrwać do naszych czasów.
