Gliwicka jednostka penitencjarna została założona w 1868 roku, a najstarsza część budynku powstała w tym samym roku. W 1880 roku w więzieniu przebywało 195 więźniów, a rok później liczba ta wzrosła do 350. W 18
Archiwalna publikacja z 2024-09-04.
Gliwicka jednostka penitencjarna została założona w 1868 roku, a najstarsza część budynku powstała w tym samym roku. W 1880 roku w więzieniu przebywało 195 więźniów, a rok później liczba ta wzrosła do 350. W 1882 roku na terenie więzienia uruchomiono wytwórnię szczotek do butów oraz pudełek na zapałki, gdzie zatrudniono około 100 więźniów. Produkty te sprzedawano po niskich cenach.
W 1902 roku dobudowano drugie skrzydło budynku, co nadało mu kształt litery „T” oraz wyposażono w instalację centralnego ogrzewania. W 1903 roku zdecydowano o dalszej rozbudowie, obejmującej budowę budynku administracyjnego.
W 1927 roku gliwickie więzienie mogło pomieścić 236 osadzonych w celach pojedynczych. W tym czasie w jednostce przebywały również kobiety, które były oddzielone od oddziału męskiego. Było to jedyne na Górnym Śląsku więzienie śledcze, przeznaczone dla skazanych na okres do jednego roku.
Podczas II Wojny Światowej w więzieniu przetrzymywano m.in. polskie rodziny z dziećmi. Po wycofaniu się wojsk niemieckich więzienie przejął Urząd Bezpieczeństwa Publicznego. W areszcie osadzano zarówno pospolitych przestępców, jak i osoby podejrzane o zbrodnie wojenne, funkcjonariuszy SS, obywateli niemieckich oraz żołnierzy Armii Krajowej. Wówczas w więzieniu przebywało jednocześnie około 1000 osób.
