Poniższy tekst stanowi fragment pamiętnika mieszkańca Schwieben na Górnym Śląsku.
Archiwalna publikacja z 2024-09-02.
Poniższy tekst stanowi fragment pamiętnika mieszkańca Schwieben na Górnym Śląsku.
Pierwszy września 1939r- WOJNA „Przepraszam panie dowódco, ale mamy wojnę!” Z takim meldunkiem dnia 1 - go września około godz. 5 - tej rano przekroczył próg mojej sypialni meldunkowy - Moorman, prostoduszny i zacny człowiek z Czarkowa. Jego meldunek był niestety prawdziwy. Nad naszymi głowami huczały samoloty startujące ze Świbia, które zrzucały swoje bomby na polskie terytoria po wschodniej stronie granicy i stamtąd wracały po nowy ładunek. Słyszeliśmy bardzo wyraźnie detonacje tych bomb, jako efekt tych bombardowań. Tak, rzeczywiście mieliśmy wojnę. Ta straszna wiadomość została 7 przyjęta z niechęcią i pytaniem przez zakwaterowanych w dużej sali szkolnej – a co teraz w niedalekiej przyszłości będzie się z nami działo? PIERWSZE WPROWADZENIE NAS DO AKCJI Krótko po tej wiadomości, dotarł do nas pierwszy rozkaz. Strategicznie ważne skrzyżowania dróg w Czarkowie, Kieleczce, Radoni, Centawie jak również w Błotnicy, winny zostać natychmiast zajęte przez nas, a gdyby okazało to się koniecznym, wtedy drogi te natychmiast powinny zostać zabarykadowane przez: ścięte drzewa na tzw. hiszpańskiego jeźdźca, zasieki, samochody, narzędzia rolnicze itp. Pięć grup zostało przygotowanych do wymarszu celem budowy barykad, każda ze swoim dowódcą. Gdy dotarliśmy na miejsce, okazało się, że nie mieliśmy tam nic do roboty, należało tylko: „Być w gotowości! Z tego powodu całą pewnością z nikt nie był zły, przecież byliśmy daleko od frontu. Jednak z drugiej strony, w przypadku odwrotu mogliśmy dopiero, jako ostatni opuścić to pole walki, a to dla byłych frontowców była sytuacja już zbyt ryzykowna! Tak, więc gdy my bezczynnie trwaliśmy na posterunku z założonymi rękoma, wojska Wehrmachtu wkroczyły do Polski w siedmiomilowych butach i w krótkim czasie zajęły cały obszar naszych wschodnich sąsiadów. W tym momencie właściwe nasze zadanie zostało uznane za praktycznie zakończone, stąd można było tych starszych mężczyzn zwolnić ze służby, aby mogli oni wrócić do swoich rodzin. Lecz tego nie uczyniono; wyznaczona grupa do spraw budowy barykad i stawiania zasieków, została na kilka dni skierowana z powrotem do miejsca stacjonowania kompanii - tj. do Czarkowa i tam ją zakwaterowano. To przy tej cudownej jesiennej pogodzie byłyby dni relaksu, gdyby nie to, że wśród wielu dominowała tęsknota za domem i za rodziną. Dla odmiany pewnego dnia, oddziały zostały wysłane do przeszukiwania pasa przygranicznego w tych rozległych lasach. Rezultat był mizerny: kilka toporów i pił, kilka ciepłych koców, jak również kilka porzuconych, pojedynczych polskich mundurów i kilka sztuk broni. Między innymi natknęliśmy się na dobrze zachowane, drewniane barykady, które miały Niemcom przeszkodzić w ich poruszaniu się naprzód.
Josef Ploch WIE S DAHEIM EINST WAR JAK TO KIEDYŚ W DOMU BYŁO Tłumaczenie z języka niemieckiego: Ewa Primus
W związku z usunięciem wpisu publikujemy go ponownie.
