Friedrich Wilhelm von Reden pochodził z rodziny o silnych tradycjach górniczych. Jego stryj Klaus Fryderyk oraz kuzyn Fryderyk Otto Burchard byli górnikami, a to właśnie Klaus Fryderyk zadecydował o górniczym w
Archiwalna publikacja z 2024-07-04.
Friedrich Wilhelm von Reden pochodził z rodziny o silnych tradycjach górniczych. Jego stryj Klaus Fryderyk oraz kuzyn Fryderyk Otto Burchard byli górnikami, a to właśnie Klaus Fryderyk zadecydował o górniczym wykształceniu Redena. Kluczową rolę w jego karierze oraz rozwinięciu zainteresowań przemysłem odegrał wuj Friedrich Anton von Heynitz, od 1777 roku minister odpowiedzialny za pruski Departament Górnictwa i Hutnictwa.
W młodości, podążając za modą oświeceniową, Reden wiele podróżował, odwiedzając m.in. Austrię, Francję, Holandię i Włochy. W 1779 roku został mianowany dyrektorem Wyższego Urzędu Górniczego we Wrocławiu. Był pionierem reorganizacji górnictwa na Dolnym Śląsku, wprowadzając m.in. transport węgla łodziami, co najprawdopodobniej podpatrzył w górach Harzu. 15 października 1786 roku (według innych źródeł 14 stycznia) otrzymał tytuł hrabiowski od Fryderyka Wilhelma II, a jego herb został wzbogacony o hełm górniczy z kuplą.
Dzięki inicjatywie Redena na Górnym Śląsku wprowadzono innowacje technologiczne z Anglii i zrealizowano wiele inwestycji przemysłowych w rejonie Tarnowskich Gór, Gliwic i Królewskiej Huty. Jego zasługą było m.in. zainstalowanie pompy parowej w kopalni rud ołowiu i srebra w Tarnowskich Górach oraz wybudowanie pierwszych pieców hutniczych na paliwo mineralne w hutach w Gliwicach i Królewskiej Hucie.
Reden przyczynił się do ożywienia gospodarczego Górnego Śląska poprzez rozwój przemysłu. Wśród jego inicjatyw była budowa kopalni Friedrichsgrube i huty Friedrichshütte w Strzybnicy oraz stworzenie kopalń węgla kamiennego Prinz Karl von Hessen i Königin Luise, które powstały po odkryciu złóż węgla kamiennego w okolicach Zabrza i Łagiewnik przez inżyniera Salomona Isaaca.
W 1781 roku, wraz z inżynierem Karolem Steinem, odbył podróż po Polsce, co zaowocowało raportem gospodarczym o Rzeczypospolitej. Po śmierci Heinitza w 1802 roku Reden kierował Departamentem Górnictwa i Hutnictwa, a od 1803 roku był ministrem. Po klęsce Prus z Francją złożył Napoleonowi przysięgę wierności, co skutkowało jego zwolnieniem ze stanowiska w 1807 roku bez prawa do emerytury.
Resztę życia spędził na Dolnym Śląsku, w Bukowcu koło Kowar. W 1802 roku ożenił się z Fryderyką Riedesel zu Eisenbach, ale nie doczekał się potomstwa. Zmarł w Bukowcu i został pochowany w krypcie na terenie swojego majątku.
W 1852 roku, na 50-lecie uruchomienia wielkiego pieca w Hucie Królewskiej, postawiono mu pomnik autorstwa rzeźbiarza Theodora Erdmanna Kalidego. Pomnik ten został zniszczony i odbudowany kilkakrotnie. W 2002 roku na rynku w Chorzowie odsłonięto jego rekonstrukcję autorstwa rzeźbiarza Augusta Dyrdy. Na cokole pomnika widnieje inskrypcja upamiętniająca zasługi Redena dla przemysłu na Śląsku. Odsłonięcie pomnika wywołało kontrowersje i protesty, ale postać Redena jest do dziś ceniona za wkład w rozwój przemysłu w regionie.
Podczas odsłonięcia pomnika w 2002 roku w Chorzowie, pojawiły się kontrowersje. Protestowała grupa przedstawicieli KPN, NZS i Ruchu Obrony Bezrobotnych, którym przewodził były poseł Adam Słomka. Pomnik przedstawia postać Redena w górniczym mundurze, wspierającego lewą ręką rozwiniętą mapę, a prawą trzymającego górniczy oskard, z lewą stopą opartą o bryłę rudy. Pomnik upamiętnia wielkiego człowieka, twórcę przemysłu XVIII i XIX wieku na Śląsku, i oddaje mu hołd. Mimo kontrowersji, pomnik ten stał się ważnym elementem krajobrazu miasta i symbolem jego przemysłowego dziedzictwa.
Friedrich Wilhelm von Reden pozostawił po sobie trwały ślad w historii przemysłu na Śląsku. Jego działania przyczyniły się do rozwoju technologicznego i gospodarczego regionu, a jego innowacje i inwestycje miały długotrwały wpływ na kształtowanie się przemysłu ciężkiego w Polsce. Dzięki jego wysiłkom, Górny Śląsk stał się jednym z najważniejszych ośrodków przemysłowych w Europie.
