MIĘDZY ŚWIATAMI

MIĘDZY ŚWIATAMI

Ernst Willimowski był jednym z najlepszych napastników, którzy kiedykolwiek grali dla niemieckiej reprezentacji - mimo że wcześniej grał przeciwko niej. To historia człowieka, którego trudno było zdefiniować w każdej sytuacji życiowej.

Wieczorem po meczu życia Ernst Willimowski przechadzał się zamyślony uliczkami Strasburga. Jako przegrany? Cóż, w każdym razie po przegranym meczu 1/8 finału Mistrzostw Świata 1938 nie mógł już grać, podobnie jak wszyscy inni Polacy. Jednak cztery gole strzelone przez 21-letniego piłkarza w meczu z Brazylią wywołały taką furorę, że zwycięzcy zabrali go do spelunki, gdzie świętowali swój sukces.

Zaczęła się trzecia połowa, w której napastnik był równie mocny jak w poprzednich dwóch. Obce sambowe rytmy zrobiły swoje, gdy spryciarz stanął na stole, zwrócił uwagę na siebie – i zdjął buty. „Polska” – powiedział, wskazując na jedną stopę, na której, co nie było zaskakujące, widać było pięć palców. „Brazylia” – zachichotał, pokazując drugą stopę, na której rzeczywiście było sześć palców. To zdziwiło Brazylijczyków bardziej niż jego cztery gole.

Gole, palce – Ernst Willimowski miał ich tyle, co imion. Urodzony w 1916 roku jako Ernst Otto Pradella, syn niemieckich rodziców w śląskim Kattowitz, które wkrótce stało się polskie. Uczęszczał do niemieckiej szkoły, a potem do polskiej, nazywany był raz Ernstem, raz Ernestem, raz Pradellą, raz Wil(l)imowskim – z jednym lub dwoma „l”. To było nazwisko jego ojczyma, polskiego patrioty. Najczęściej jednak ludzie nazywali go po prostu „Ezi”. A Ezi przeszedł z „niemieckiego” 1. FC Kattowitz do Ruchu Wielkie Hajduki, dumy polskiego futbolu, do Chorzowa. To była balansująca wędrówka.

Ernst opuścił Śląsk, jak zawsze mówił, dopiero wtedy, gdy musiał, aby móc dalej grać w piłkę w Niemczech. Piłka nożna była stałym elementem w życiu człowieka rozdzieranego sprzecznościami, który strzelał lewą i prawą nogą, był bardzo religijny, ale też pijakiem, Polakiem i Niemcem. „Nie przywiązywał wielkiej wagi do narodowości” – zdradziła kiedyś jego córka Sylvia. „Raz był Polakiem, raz Niemcem – tak jak mu było najwygodniej”.

Kiedy Ezi, grając jeszcze dla Polski, strzelił cztery gole Brazylii – mógł również strzelić piątego gola z rzutu karnego i do dziś nikt nie pobiłby jego wyniku – stał się ostatecznie gwiazdą swoich czasów. Z Ruchu został mistrzem wiele razy, zazwyczaj miał więcej goli niż meczów, a do tego dochodziła jego przebiegłość także poza boiskiem. Czerwone włosy, odstające uszy i uśmiech od ucha do ucha. Nigdy nie odmawiał psikusów i kufla piwa. Willimowski był znany jak kolorowy pies. I równie słynny.

Z Ezi, wędrownym ptakiem, kluby między Polską a Niemcami zazwyczaj ściągały na siebie problemy. Ale zawsze ściągały także gole, co było pewne. W sezonie 1940/41, w barwach PSV Chemnitz, rudzielec strzelił 107 goli w 45 oficjalnych meczach sezonu. Według „RSSSF” to najlepszy wynik w historii piłki nożnej.

Sepp Herberger widział Ezi już w 1938 roku przeciwko Brazylii i potajemnie marzył, by mieć tego wyjątkowego napastnika w swojej przymusowo zjednoczonej drużynie („Rzesza Niemiecka”). Sytuacja polityczna sprawiła, że po 21 golach w 22 meczach dla Polski, od 1941 roku było to możliwe. W ten sposób Ernst Willimowski został pierwszym i jedynym zawodnikiem, który strzelił gole przeciwko i dla Niemiec. W ośmiu meczach międzynarodowych między 1941 a 1942 rokiem strzelił 13 goli.

„Ernst strzelił więcej goli, niż miał okazji, był cudowny w wykorzystaniu szans” – napisał kiedyś niejaki Fritz Walter, który przygotował niejednego gola dla „największego napastnika wszechczasów”. Kto to robił, było jednak bez znaczenia. Ezi, którego gra nie tylko przeciwko Brazylii była opisywana jako „cyrkowa”, miał doskonały start, ale nigdy nie chciał strzelać głową. Dryblował i strzelał, prowadząc TSV 1860 Monachium jako król strzelców do Pucharu Tschammera w 1942 roku – pierwszy krajowy tytuł dla „Lwów”.

Mistrzostwa świata w 1942 roku mogły być jego, może także te w 1946 roku. Jednak najlepsze lata jego kariery piłkarskiej pochłonęła wojna, podczas której Willimowski był zajęty ratowaniem matki, która trafiła do Auschwitz – ponieważ związała się z Żydem. Udało się Eziemu z pomocą słynnego pilota Luftwaffe Hermanna Grafa, którego poznał jako bramkarza drużyny wojskowej „Czerwonych Myśliwców”.

Na jeden z meczów międzynarodowych w 1942 roku Willimowski przyjechał w mundurze myśliwca pancernego. O tym, co przeżył w ostatnich dwóch latach wojny, nigdy nie mówił ani nie pisał.

Po wojnie Ezi został nauczycielem wychowania fizycznego. Tu i tam, jak w piłce – często tylko za niewielkie wynagrodzenie lub dach nad głową. Jednak zawsze w Niemczech. W Polsce człowiek, którego dziesięć goli w jednym meczu ligowym do dziś nie zostało pobite, był uważany za zdrajcę – i wykreślony ze wszystkich ksiąg rekordów. Jakby nigdy nie istniał. Podczas Mistrzostw Świata 1974 w Niemczech Ezi chciał odwiedzić polską reprezentację, ale ich związek kategorycznie mu to uniemożliwił.

Mistrzostwa świata w 1954 roku w Niemczech przegapił, mając wtedy 38 lat, podobnie jak wiele innych szans, które często kończyły się na alkoholu. To długo go dręczyło, jak opowiadała córka Sylvia. Mimo to grał, zawsze z medalionem świętego w getrze, aż do swoich czterdziestych lat i jest uważany za jednego z tych, którzy mieli strzelić ponad 1000 goli w swojej karierze. Opowieści, które musiał powtarzać w swoim restauracyjnym życiu po sporcie, prowadząc długo lokal w Karlsruhe.

Tam Ezi ostatecznie osiadł, nigdy nie wrócił do ukochanej śląskiej ojczyzny. Przynajmniej nie za swojego życia, które zakończyło się latem 1997 roku po 81 latach. Dopiero potem polska polityka sportowa zdobyła się na to, aby Wil(l)imowskiego wraz z medalem zasług wprowadzić do swojej Hall of Fame. I dopiero potem to nie on znalazł drogę do ojczyzny, ale ojczyzna do niego. Jego grób w Karlsruhe, gdzie Wilimowski jest wygrawerowany z jednym „l”, do dziś pielęgnują fani Ruchu Chorzów.

Baumgarts Fußballblog

#piłkanozna #pilkanozna #PiłkaDlaWszystkich #piłkanożnadladzieci #piłka #piłkarz #piłkanożna #fußball #fussball #fußbal #fussball #fußballfan #fussballer

Źródło: oryginalna publikacja na Facebooku