Tradycja święcenia pokarmów od średniowiecza związana jest z Wielką Sobotą. Dawniej po porannym nabożeństwie kapłan święcił pożywienie, które do kościoła przynieśli wierni. Zdarzało się też, że do zamożniejszyc
Archiwalna publikacja z 2024-03-30.
Tradycja święcenia pokarmów od średniowiecza związana jest z Wielką Sobotą. Dawniej po porannym nabożeństwie kapłan święcił pożywienie, które do kościoła przynieśli wierni. Zdarzało się też, że do zamożniejszych gospodarzy i rodzin szlacheckich ksiądz jeździł osobiście z błogosławieństwem. Tu święconka była wystawniejsza niż na wsi. Zawartość koszyczka zmieniała się nieznacznie na przestrzeni lat. Prawie zawsze święcono: chleb, wędliny, jaja, sól i chrzan. Z czasem zaczęto dawać dzieciom do święcenia także czekoladowe lub cukrowe baranki i zajączki. Co więcej, zmienił się także rozmiar i wygląd koszyczka, który niegdyś niosły do kościoła dwie osoby – święcono bowiem pokarmy na śniadanie wielkanocne dla całej rodziny. Obecnie koszyczek jest mały, przystrojony bukszpanem lub kolorowymi wstążkami. Niektórzy uważają, że czas postu kończy się wraz z poświęceniem pokarmów w Wielką Sobotę. W większości domów święconkę spożywa się jednak w Niedzielę Wielkanocną – podczas uroczystego śniadania domownicy dzielą się jajkiem (dawniej zwyczaj ten nie był praktykowany na Górnym Śląsku), które jest symbolem nowego życia. #tradycje #obrzędy #wielkanoc #archiwum #dziedzictwo
