Dzisiaj przeniesiemy się na budowę mostu Śląsko-Dąbrowskiego
Archiwalna publikacja z 2024-03-23.
Dzisiaj przeniesiemy się na budowę mostu Śląsko-Dąbrowskiego
Projekt Mostu Śląsko-Dąbrowskiego został opracowany przez Jerzego Koziełka, a jego realizację powierzono Przedsiębiorstwu Budowy Mostów i Konstrukcji Stalowych „Mostostal”. Elementy stalowe dostarczyły Huta Zabrze oraz Zakłady Produkcji Konstrukcji Stalowych w Chorzowie, które korzystały ze stali pochodzącej z Huty Batory. Zdecydowano się nie odtwarzać ciężkiej, stalowej konstrukcji pierwotnego mostu Kierbedzia.
W roku 1947, na dwa lata przed zakończeniem budowy, mostowi nadano nazwę, aby uhonorować społeczeństwo Górnego Śląska i Zagłębia Dąbrowskiego za zobowiązanie się do zebrania 250 milionów złotych na jego budowę w ciągu jednego roku. Stanowiło to także podziękowanie dla górników i hutników z tych regionów za ich wkład w odbudowę zniszczonej Warszawy.
Most Śląsko-Dąbrowski zastąpił zniszczony w czasie wojny Most Kierbedzia, który był finansowany przez Towarzystwo Rosyjskich Kolei Żelaznych i oddany do użytku w 1864 roku, podczas powstania styczniowego. W okresie zaborów Most Kierbedzia, jako wybitne osiągnięcie techniczne, mógł być przedstawiany w rosyjskiej propagandzie jako dowód korzyści płynących z panowania carskiego nad Polską, podkreślając przy tym rolę rosyjskich władz w realizacji ambitnych projektów infrastrukturalnych. Z drugiej strony, dla Polaków most ten mógł symbolizować narodową dumę i niezależność technologiczną, mimo że był budowany w ramach zaborczych struktur.
W latach powojennych, w obliczu zmian granic i masowych przesiedleń, propaganda PRL intensywnie promowała integrację Śląska z resztą kraju. Most Śląsko-Dąbrowski był przedstawiany jako symbol fizycznej i symbolicznej jedności narodowej, akcentując znaczenie Śląska jako kluczowego centrum przemysłowego, niezbędnego dla odbudowy i rozwoju Polski. Warto jednak pamiętać o złożonej rzeczywistości historycznej i społecznej tego regionu, charakteryzującej się wieloetnicznością i kulturową różnorodnością. Propaganda często upraszczała obraz Śląska, pomijając jego bogatą tożsamość.
Po zakończeniu wojny pracownicy zatrudnieni na Śląsku byli zobowiązani do przekazywania 1% swojej pensji na odbudowę Warszawy. Kupowane specjalne cegiełki, umieszczane nawet na świadectwach szkolnych, były dodatkowym świadectwem tej solidarności.
Most Śląsko-Dąbrowski ponownie posłużył jako narzędzie propagandy, tym razem podkreślając Śląsk jako integralną część Polski.
