Najstarsze dowody obecności ludzi na terenie Ziemi Kluczborskiej pochodzą z epoki kamiennej, około 1700 lat przed naszą erą. Narzędzia krzemienne i kamienna siekiery, świadczące o bytności dawnych mieszkańców,
Archiwalna publikacja z 2024-03-13.
🇵🇱Najstarsze dowody obecności ludzi na terenie Ziemi Kluczborskiej pochodzą z epoki kamiennej, około 1700 lat przed naszą erą. Narzędzia krzemienne i kamienna siekiery, świadczące o bytności dawnych mieszkańców, zostały znalezione w okolicy Kuniowa, Brun, Roszkowic i Wierzbicy Dolnej, a także fragmenty ceramiki sznurowej. Badania archeologiczne przeprowadzone przez muzealników objęły tereny wokół Lasowic Małych, Duczowa, Gołkowic, Ciecierzyna i Byczyny. Założycielem Kluczborka był Zakon Krzyżowców z Czerwoną Gwiazdą, którzy przybyli na Śląsk w 1235 roku. Uzyskawszy wsparcie od księcia Henryka II, przejęli opiekę nad Szpitalem św. Elżbiety we Wrocławiu i uzyskali zezwolenie na założenie miasta Kluczbork w 1253 roku, nadane przez akt założycielski z prawami miejskimi opartymi na prawie magdeburskim. Właściwości te rozciągały się również na okoliczne wsie.
Jednak inne źródła wskazują, że miasto zostało faktycznie zlokalizowane przez księcia Henryka IV Probusa w 1274 roku. W dalszej historii Kluczborka, miasto przeszło pod różne władztwa, doświadczając m.in. wojen husyckich, okresów zastawu, reformacji i wpływów piastowskich. W czasach wojny trzydziestoletniej miasto zostało zniszczone, a w późniejszym czasie przeszło pod zarząd austriacki i następnie pruski, co przyczyniło się do zmian kulturowych i rozwoju infrastruktury.
Miasto rozwijało się także dzięki budowie szkół, przyjęciu protestantyzmu przez lokalnych książąt i stworzeniu ważnego węzła kolejowego. Podczas I wojny światowej Kluczbork znalazł się blisko granicy z Polską, a po wojnie został oficjalnie przejęty przez Polskę w 1945 roku.
