Schronisko Gleiwitzer Hütte, położone w dolinie Hirzbachtal, otwarte zostało 22 lipca 1900 roku przez sekcję Gleiwitz, założoną w 1894 roku. Ta sekcja, z siedzibą w dzisiejszych Gliwicach, była częścią niemieck
Archiwalna publikacja z 2023-09-28.
Schronisko Gleiwitzer Hütte, położone w dolinie Hirzbachtal, otwarte zostało 22 lipca 1900 roku przez sekcję Gleiwitz, założoną w 1894 roku. Ta sekcja, z siedzibą w dzisiejszych Gliwicach, była częścią niemieckiego lub austriackiego klubu alpejskiego i odpowiadała za zarządzanie schroniskiem oraz promowanie turystyki i wspinaczki górskiej w regionie.
Schronisko znajduje się na wysokości 2176 metrów, w najbardziej północnym skraju grupy Glockner w Parku Narodowym Hohe Tauern, między dolinami Kapruner i Fuscher. Jest zarządzane przez Alpenverein – Sekcję Tittmoning i jest idealnym miejscem zarówno dla wędrowców, jak i alpinistów.
W trakcie I Wojny Światowej schronisko zostało zamknięte, ale przetrwało te trudne lata prawie nienaruszone. Po wojnie, w 1954 roku, sekcja Gleiwitz w Lübeck została reaktywowana, a schronisko zaczęło znów funkcjonować. W latach późniejszych schronisko było zarządzane przez różne sekcje i pod różnymi nazwami, między innymi jako „Hoch-Tenn-Hütte”.
Od 1967 roku sekcja Gleiwitz nie była w stanie samodzielnie zarządzać schroniskiem, co doprowadziło do współpracy z Alpenverein Tittmoning. W 1972 roku schronisko zostało odnowione i zmodernizowane, oferując turystom nowoczesne udogodnienia połączone z niezmienioną atmosferą chaty. Kolejne prace modernizacyjne miały miejsce w 2015 roku.
Dziś, Sekcja Tittmoning i jej gospodarze chaty zarządzają również siecią dróg o długości około 30 km, z czego 1 km z zabezpieczeniami linowymi. Schronisko Gleiwitzer Hütte, mimo wielu zmian i przerw w działalności, nadal służy jako miejsce schronienia i wypoczynku dla turystów i wspinaczy, będąc żywym symbolem dziedzictwa sekcji Gleiwitz i tradycji alpejskich regionu.
