Gliwicka Tragedia
Archiwalna publikacja z 2023-02-02.
Gliwicka Tragedia
Luty 1945 -Piekło Kobiet
Gliwice miały wielkiego pecha być tym pierwszym dużym, zamożnym i kulturalnym miastem Górnośląskiego Okręgu Wielkoprzemysłowego do którego w styczniu 1945 roku wlała się Armia Czerwona . Dla frontowików z 1 Frontu Ukraińskiego mających za sobą szare i siermiężne tereny południowej Polski, Gliwice były tym czym dla Hunów Roma , gdzie można było bez ograniczeń zabijać , rabować , gwałcić i hulać . Miasto Gliwice i dzielnica Szyjnwald były przez okres paru miesięcy nieustannie pacyfikowane i grabione .
Szyjnwald miejscowość zamieszkana przez 2000 osób; zamordowano i zgwałcono około 200 ludzi głównie nieletnie kobiety i dzieci , ponad 100 mężczyzn deportowano do ZSRR . Wczesnym latem 1945 roku na rozkaz Polskiej Milicji Obywatelskiej mieszkańcy dzielnicy mieli się w trybie natychmiastowym stawić na placu niedaleko kościoła w ramach przeprowadzenia prac porządkowych (metoda stosowana przez organa Armii Czerwonej ) . Zamiast tego tych nieszczęsnych ludzi popędzono na dworzec kolejowy w Gliwicach skąd po kilkunastu godzinnym oczekiwania bez jedzenia czy picia , wpakowano do wagonów i wysłano na zachód . Tak się skończyła 700 letnia historia Szyjnawaldu.
W 1944 roku Gliwice liczyły około 120.000 mieszkańców : zostało zabitych nie mniej niż 2000 osób cywilnych (wersja oficjalna wg nieoficjalnej wielokrotnie więcej) skrzywdzonych kobiet nikt nie jest w stanie zliczyć ale zapewne były to tysiące. Do ZSRR deportowano z Gliwic ponad 10.000 osób. Po zakończeniu wojny przez kilka dekad temat tragedii Gliwic i innych miejscowości G. Śląska (Tragedia Śląska ) był nie tylko przemilczany ale istniał zakaz jakichkolwiek publikacji na ten temat . Sprawcy i ich lokalni nadgorliwi pomocnicy zapomnieli , że jeszcze istnieje coś takiego jak ludzka PAMIĘĆ , której żadne nakazy nie usuną .
Praktycznie od lata 1945 roku trwał nieustanny proces wysiedlania rodzimej ludności Gliwic do Niemiec i dzięki relacjom tych ludzi udokumentowanym i zaprzysiężonym przy obecności prawnika mamy wystarczającą ilość wiarygodnych relacji świadków tragedii miasta.
Herta NN, GBTH -1965 rok (przeprowadzono wywiad)
"Tydzień poprzedzający zajęcie miasta spędziliśmy najczęściej w schronach p.lotniczych . Między alarmami chodziliśmy na trzecie piętro do naszych znajomych . Pojawienie się Rosjan 25 stycznia przeżyliśmy razem ze wszystkimi lokatorami naszego domu .
Gdy łomotanie kolb zadudniło w tylne drzwi pan Scholz (nauczyciel) poszedł otworzyć drzwi pobiegliśmy wszyscy do pozostałych mieszkańców pod nr 15 . Żołnierze grozili nam pistoletami maszynowymi i zażądali na początek zegarków i obrączek . Potem musieliśmy się ustawić przed naszym domem , gdzie stał karabin maszynowy . Uznaliśmy , że nadszedł nasz koniec i pożegnaliśmy się nawzajem . Ocaliliśmy życie dzięki prawie wszystkich kosztowności jakie mieliśmy przy sobie. Potem zaprowadzono nas do warsztatu malarskiego pana Lessela Schroterstrasse 10 , obok ciał zastrzelonych mieszkańców domu nr 19 . Widok był straszny . Stopniowo ściągali także lokatorzy z innych domów , więc w naszym więzieniu stawało się coraz ciaśniej . Pani Brzezinka wdowa po Antonie .B.musiała oglądać swojego syna Rudiego , pani Helmrich swojego męża -zastrzelonych ,leżących w śniegu . Łącznie rozstrzelano z naszego bloku 15 przypadkowo wybranych mężczyzn i kobiet. Na workach i skrzynkach urządziliśmy sobie w naszym więzieniu prowizoryczne siedliska . Powoli zapadał zmierzch i odezwał się głód , ale o jedzeniu nie było mowy. Jak zapadły ciemności to jeden z żołnierzy przyprowadził panią Scholz , która została w mieszkaniu i panią NN, którą żołnierze sobie zatrzymali . Biedną gwałciła cała horda , po tym nie potrafiła się niemal utrzymać na nogach . Niemowlęta krzyczały z głodu ale mleka nie było . Elly S. miała przypadkiem nieco sucharów w torbie . Matki je zmiękczyły w ustach i tak karmiły nimi niemowlęta. Przed południem nasze więzienie otwarto . Przez dziurę w płocie przecisnęliśmy się na plac drzewny . Młode matki musiały wyjąć dzieci z wózków i trzymać je na rękach kiedy panował 20 stopniowy mróz. Znowu byliśmy przekonani , że zostaniemy rozstrzelani . Ale znów przeszliśmy przez dziurę w płocie na ulicę . Musieliśmy się tutaj ustawić przed czołgiem razem z dwiema przyjaciółkami stałyśmy ramię w ramię . Teraz ruszyła smutna procesja , mijając spalone domy , popalone czołgi, wyśmiewani przez sowieckich żołnierzy. Pani Scholz i pan Sollors , którzy nie potrafili iśż szybko , zostali zastrzeleni i pozostali leżeć na ulicy. Płaszcz pana Scholza cały był zbryzgany krwią i fragmentami mózgu jego żony . Ponieważ maszerowaliśmy w kierunku banhofu , sądziliśmy , że nas wywiozą na Syberię . Ale minęliśmy dworzec i doszliśmy do przejścia podziemnego (do Szobiszowic) . Tam już stała grupa ludzi. Po jakimś czasie pojawił się wyższy oficer i pogadał ze strażnikiem i ruchem ręki dał nam znać , że możemy się oddalić. Nie czekając na nic szybko się oddaliśmy . Ale już przy Schlesischer Hof znów nas zatrzymano i nie pozwolono iść dalej , bo w centrum miasta toczyły się jeszcze walki . Staliśmy tam bezradnie . Dokąd mieliśmy się udać? Wtedy Else K. zaprowadziła nas do mieszkania rektora N. obok willi Cramera przy Kłodnicy . Sądziła , że uciekł i pozostawił puste mieszkanie . Tu po raz pierwszy ujrzeliśmy mieszkanie ,w którym grasowali sowieci . Znajdowało się w stanie nieopisanego dzikiego nieporządku . Prawie nie dało się znaleźć miejsca ,by postawić stopę . Else K.przyniosła słoik z konserwowanymi owocami . Siedziałam z Else N. na leżance i jedliśmy łyżeczkami kompot , którym się nieco wzmocniliśmy. Po jakimś czasie Else poszła do toalety . Kiedy nie wychodziła ,inni ,którzy chcieli skorzystać , zaczęli szarpać drzwi . Panna Else nie żyła. Położono ją w pokoju na leżance . Nie mogłam pojąć , że już nie żyje , przed chwilą jeszcze jadłyśmy kompot . Serce jej nie wytrzymało strachu i napięcia . Utraciłam przyjaciółkę i opiekuna , szanowałam ją jako wartościową osobę. Wieczorem wyniesiono ją do garażu. Pozostaliśmy w mieszkaniu rektora N. przez półtora dnia i dwie noce , potem wróciliśmy do swoich mieszkań. Droga wzdłuż ostrzelanych dymiących domów , obok mnóstwa leżących i poniewierających się ciał , była straszna . Dzięki Bogu nasze domy ostały się . Pomijając trafienia granatem w spichlerz Zollnera przy Pestalozzistrasse 2 i wiele wybitych szyb, domy były nietknięte. Ciała zastrzelonych w naszym bloku zawinięto w koce i położono w rzędzie na podwórzu domu nr 17 przy Schroterstrase . Kiedy Michnowie wprowadzili się do mieszkania panny Else , przyniesiono jej ciało i położono przy pozostałych zamordowanych i zastrzelonych pozostałych . Później krewni zabitych bądź przyjaciele przewieźli ciała na cmentarz i tam godnie pochowali ".
